hüzün

Sabahın ilk ışıklarında kapalı bir avuç gibi beliriyor gün adeta.
O gizli olan bu parmaklar açıldıkça saatler ilerliyor.
Yaşayarak görüyorsun avucunun içindekileri,
Bir nehir gibi akıyor vakit hiç durmaksızın geriye akmaksızın.
Günün sonunda tamamiyle gözlerin avuçlarına temas ediyor artık
Başta muamma olan artık bilinen oldu geride kalan…
Sonra yeni avuç uzandığında ona dün diyorsun
Ve merakla heyecanla peki ya bugün ya da yarın diyorsun.
Aslında birgün bir daha yarın olamayacağını hiç düşünmeden…

Yazan: gonce-i mai

 

Etiketler: