Etrafta gördüğümüz insanları tek kişi olarak görürdüm.
Tek beden, tek can ve tek kişi.
Bu aralar dışarıdan tek gözüken ama içinde çift kişilik bir yaşam süren birisiyim.
Beynim, kalbim susmuyor avazı çıktığı kadar bağırıyor.
Anlayamıyorum…
Kızgınlığı olan bir insanda kızdığı insan hala nasıl yer eder?

Bazı şehirlere bazı iki kişi çok fazla gelebiliyor belki de.
Ya o gitmeli  ya ben!
O bu yaşamda var olsun.
Fakat dediğim gibi var olması gereken tek yer bu hayat
Masumane bir kalp değil…

Benim kalbimin odaları dar geliyor artık ona çıkıp gitmeli.
Sonsuza dek kilitli kalmalı o kapı
Ne ardına kadar açık ne de aralık kalmış bir kapı olmamalı
Kilitlenip anahtarın yeri dahi kaybolmuş bir sır, mazideki bir hikaye…

Yazan: gonce-i mai

 

Etiketler: