Ben kimim?
Bir şeyi bulmak için çabalayan mı?
Yoksa hiç aklında yokken bulan mı?
Tam çıkartacakken yuttuklarım var benim,
Uzun suskunluklarım…
Yutunca beni paramparça eden, içimdekileri kussam seni edecek olan.
Beklerken başladığım yere defedildiğim.
Kırgınlıklarım…

Niçin insanlar acımasız?
Gözün kapalı uğruna gideceklerin gözlerini ıslak bırakıp gidenlermiş meğer.
Güvenme…
Sen sen ol kalbine dahi güvenme.
Sanma işte herkesi kendin gibi sanma.
Sonunda bir avuç kırgınlığın ile bakakalma
Bu hayat bana tecrübe ve yaşanmışlık hediye ettiği gibi çaldıklarıda oldu, bu da güvendi.
Anladım ki o olmayınca bir ön yargı ile başlıyor herşey.

Bazen kendimi saman topu olarak görüyorum oradan oraya savrulan, sürüklenen.
Zor diyorum.
İnanmayı özlüyorum.
Güven denen şeyi geri istiyorum…

Yazan: gonce-i mai

 

Etiketler: